یکی از دستاوردهای علم پزشکی نسبت به رخدادهای دیگر علمی که امتیاز ویژه ای دارد و از جنبه های مختلف به ویژه از دیدگاه فقهی و حقوقی قابل بررسی می باشد، باروری پزشکی از طریق اهدای گامت است؛ یعنی از نظر اخلاقی و فقهی در روش اهدای گامت زوجین نابارور به دلایل مختلفی مانند نقص در اسپرم مرد یا تخمک زن از این روش استفاده می کنند. قانونگذار در مواد 1185 و 1159 ق.م بیان می کند، پس هرگاه نطفه ي شوهر با وسيله اي جز نزديكي(گامت) وارد رحم زن شود و از تركيب اسپرم شوهر با تخمک زن فرزندي پديد آيد، ملحق به صاحب نطفه و مادر است. همچنین، با توجه به بررسي حقوقي كه در موضوع اهدای گامت صورت گرفت اگر چه قانون در خصوص آن ساكت است ولي مبناي آن مشروعيت فرزند حاصل از لقاح اهدای گامت است و بين حقوقدانان نظر مخالفي مشاهده نمي شود. بنابراین، تحقیق حاضر ضمن بررسی نوع نگرش پزشکی در صد است که میان عرصه فقهی و حقوقی به دلیل اینکه، موضوعات باروری مصنوعی به ویژه روش گامت (سلول جنسی) باعث طرح سوالات بسیاری در زمینه های فقهی و حقوقی شده است؛ تعامل مناسبی ایجاد نماید.

باروری پزشکی گامت (سلول جنسی) اسپرم مرد یا تخمک زن ابعاد فقهی و اخلاقی حقوق ایران