در سازمان های مدرن امروز، به ویژه در بخش دولتی که با پیچیدگی های ساختاری، بوروکراسی سنتی و انتظارات متناقض ذی نفعان روبه روست، پدیده «تعارض نقش» یکی از چالش های اساسی و فرساینده ای است که سلامت روان شناختی کارکنان و بهره وری سازمانی را به شدت تهدید می کند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تأثیر برنامه های آموزش و بهسازی منابع انسانی بر کاهش تعارض نقش در سازمان های دولتی بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی-همبستگی و علی-مقایسه ای (پیمایشی) است. جامعه آماری پژوهش را کلیه مدیران، کارشناسان و کارکنان شاغل در وزارتخانه ها و سازمان های دولتی شهر تهران در سال ۱۴۰۴ تشکیل دادند که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۲۵۰ نفر به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد آموزش و بهسازی منابع انسانی (گلدسید و همکاران، ۲۰۱۹) و پرسشنامه استاندارد تعارض نقش (ریزو و همکاران، ۱۹۷۰) استفاده گردید. پایایی ابزارها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ بالاتر از ۰.۸۲ تأیید شد. داده های گردآوری شده با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندگانه و آزمون t مستقل در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که بین آموزش و بهسازی منابع انسانی و ابعاد آن با کاهش تعارض نقش در سازمان های دولتی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که مؤلفه های آموزش و بهسازی (مانند آموزش های مهارتی، توجیه نقش و توسعه حرفه ای) توان پیش بینی و تبیین تغییرات کاهشی تعارض نقش را دارا هستند. بر اساس یافته های این پژوهش، طراحی و اجرای سیستم های هدفمند آموزش و بهسازی منابع انسانی به عنوان ابزاری قدرتمند در روان شناسی صنعتی و سازمانی، نقش کلیدی در ابهام زدایی از وظایف، هماهنگی انتظارات سازمانی و در نهایت کاهش تعارض نقش کارکنان ایفا می کند.

آموزش و بهسازی منابع انسانی تعارض نقش روان شناسی صنعتی و سازمانی سازمان های دولتی کارایی سازمانی.