هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین عدالت سازمانی و سرزندگی ذهنی با نقش میانجی سرزندگی سازمانی در بین کارکنان دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی بود. پژوهش از نظر رویکرد کمی، از نظر هدف کاربردی و از نظر طرح، همبستگی بود. جامعه آماری شامل ۴۸۰ نفر از کارکنان دانشگاه بود و حجم نمونه ۲۸۷ نفر تعیین شد؛ در مرحله اجرا، ۲۷۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای برحسب معاونت های دانشگاه انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه عدالت سازمانی نیهوف و مورمن با ۲۰ گویه، مقیاس سرزندگی ذهنی رایان و فردریک با ۷ گویه و پرسشنامه سرزندگی سازمانی کرولف با ۲۳ گویه بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون کولموگروف ـ اسمیرنوف، همبستگی پیرسون، مدل سازی معادلات ساختاری، آزمون سوبل و بوت استرپ با ۵۰۰۰ بازنمونه گیری و فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند. میانگین عدالت سازمانی ۶۰٫۲۱ با انحراف معیار ۱۳٫۸۴، میانگین سرزندگی سازمانی ۶۹٫۲۹ با انحراف معیار ۱۳٫۶۶ و میانگین سرزندگی ذهنی ۲۱٫۲۵ با انحراف معیار ۴٫۵۱ گزارش شد. عدالت سازمانی با سرزندگی سازمانی رابطه مثبت و معنادار داشت (r=۰٫۴۹۴، P<۰٫۰۱) و با سرزندگی ذهنی نیز رابطه مثبت و معنادار نشان داد (r=۰٫۵۲۰، P<۰٫۰۱). در مدل ساختاری، ضریب مسیر عدالت سازمانی به سرزندگی سازمانی ۰٫۳۲، ضریب مسیر عدالت سازمانی به سرزندگی ذهنی ۰٫۵۲ و ضریب مسیر سرزندگی ذهنی به سرزندگی سازمانی ۰٫۳۳ گزارش شد. اثر کلی عدالت سازمانی بر سرزندگی ذهنی ۰٫۴۹ و اثر غیرمستقیم آن از مسیر سرزندگی سازمانی ۰٫۱۷ بود. یافته ها نشان دهنده رابطه آماری میان سازه ها در نمونه پژوهش است و به دلیل همبستگی و مقطعی بودن طرح، بیانگر رابطه علّی نیست.

عدالت سازمانی؛ عدالت توزیعی؛ عدالت رویه ای؛ عدالت تعاملی؛ سرزندگی سازمانی؛ سرزندگی ذهنی؛ کارکنان دانشگاه؛ مدل سازی معادلات ساختاری