هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خاطرات لمسی دوران کودکی و سبک‌های دلبستگی در بزرگسالی با تأکید بر نقش حافظه بدنی به‌عنوان متغیر میانجی است. این مطالعه در چارچوب رویکرد روان‌شناسی تحولی و نظریه دلبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل بزرگسالان ۲۰ تا ۴۰ ساله ساکن شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آن‌ها ۲۵۰ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس و داوطلبانه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه زندگینامه لمسی (TBQ)، پرسش‌نامه سبک‌های دلبستگی بزرگسالان (ECR-R)، و نیم‌مقیاس حافظه بدنی (BMQ) بودند. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل مسیر و آزمون بوت‌استرپ انجام گرفت. نتایج نشان داد خاطرات لمسی مثبت دوران کودکی با کاهش سبک‌های دلبستگی ناایمن (اجتنابی و اضطرابی) ارتباط معناداری دارد. همچنین حافظه بدنی نقش میانجی معناداری در رابطه بین خاطرات لمسی و سبک دلبستگی ایفا می‌کند. یافته‌ها نشان دادند که کیفیت پایین تماس بدنی در دوران کودکی می‌تواند از طریق افزایش دلبستگی اجتنابی، منجر به احساس محرومیت لمسی در بزرگسالی شود. شاخص‌های برازش مدل (CFI=0.96، RMSEA=0.046) نیز حاکی از کفایت مدل مفهومی بودند. یافته‌های پژوهش بر اهمیت تماس فیزیکی ایمن در کودکی و تأثیرات بلندمدت آن بر سبک‌های دلبستگی در بزرگسالی تأکید دارند.

خاطرات لمسی حافظه بدنی سبک دلبستگی دلبستگی اجتنابی محرومیت لمسی نظریه تجسم