نظام آموزش و پرورش به عنوان بنیادی‌ترین نهاد در فرایند توسعه انسانی، با چالش‌های بی‌سابقه‌ای در مواجهه با پیچیدگی‌های تعاملات اجتماعی، تنوع انتظارات ذی‌نفعان و تغییرات سریع حقوقی مواجه است. در این میان، مدیران مدارس به عنوان راهبران اصلی نظام تعلیم و تربیت، نقشی کلیدی ایفا می‌کنند که نیازمند شایستگی‌های چندبعدی فراتر از مدیریتِ اداری صرف است. پژوهش حاضر با روش تحلیلی-توصیفی و با بهره‌گیری از رویکرد میان‌رشته‌ای در حوزه‌های «برنامه‌ریزی آموزش عالی»، «فلسفه تعلیم و تربیت» و «حقوق عمومی»، به بررسی نقش دانشگاه فرهنگیان در ارتقای سواد حقوقی و اخلاقی مدیران آینده می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقدان یک نظام آموزشی یکپارچه که اخلاق و حقوق را درهم‌تنیده باشد، عامل اصلی ناتوانی مدیران در مواجهه با چالش‌های میدانی است. این مقاله با استناد به آرای اندیشمندان داخلی و خارجی، الگویی برای اصلاح برنامه‌های درسی ارائه می‌دهد که در آن، سواد حقوقی به مثابه «چهارچوب امن تصمیم‌گیری» و سواد اخلاقی به مثابه «جهت‌دهنده متعالی»، در هم‌افزایی با یکدیگر عمل می‌کنند. نتیجه پژوهش بر گذار از مدل «تکنوکراسی آموزشی» به مدل «رهبریِ اخلاق‌بنیانِ قانون‌مدار» تأکید دارد.

مدیریت آموزشی دانشگاه فرهنگیان برنامه ریزی آموزش عالی توسعه انسانی.